"Where ever you are, be there". Dit is die woorde waarmee een van my Wiskunde dosente destyds haar klas begin het (hoofsaaklik om 'n klomp oormoeg eerstejaars se gedagtes weg te kry van jool en te bepaal by Wiskunde). Dit was inderdaad van die beste raad wat ek ooit gekry het.
Die vraag is so oud soos die mensdom self: hoekom is ons hier? Meer spesifiek, hoekom is ons in die NOS 2016 klas? Na twee maande se klasse is die antwoord vir my eenvoudig: dit gaan nie oor my nie, maar oor die leerder. Die Wiskunde wat ek so graag vir hulle wil leer, tesame met my persoonlike doelwitte, is skielik op die agtergrond. Dit beteken ongelukkig nie dat ek nou maar kan terugsit en die water oor die akker kan laat loop nie. Inteendeel,
My taak as onderwyser is terselfdertyd eenvoudig en geweldig kompleks. Ek moet 'n geleenteid skep vir leer. Eenvoudig? Ja. Maklik? Beslis nie.
Dis baie maklik om die afgebakende teorie van meetkunde en trigonometrie te leer, maar veel moeiliker om waardes en norme oor te dra. Die enigste manier hoe kinders waardes en norme leer, is deur 'n voorbeeld te volg. Skielik is die vergrootglas op my. Ek kan nie waardes leer wat ek nie self uitleef nie - binne en buite die klaskamer. Ek moet myself gedurig afvra of ek kalm, geduldig en georganiseerd voorkom en met liefde, begrip en selfbeheersing optree. Sien die leerders my as hardwerkend en doelgerig en terselfdertyd toeganklik en buigsaam? Al die eienskappe wat ek so graag as deel van my klaskamer kultuur wil sien, moet die leerders eerstehands ervaar. Leerders moet weet dat die werk wat jy insit voor 'n toets of eksamen belangriker is as die punt wat jy behaal na die tyd. Leerders moet weet dit is in orde om soms te erken "Ek weet nie". Hulle moet veilig voel as daar verandering plaasvind en weet dat dit 'n keuse is om iets te doen waarvoor jy nie noodwendig lus is nie. Dis ook die nodig dat leerders die waarde besef van dit wat hulle leer - basiese vaardighede soos lees, skryf en algoritme, maar ook van die sosiale en natuurwetenskappe.
Hierdie kultuur moet nie net tussen leerder en onderwyser bestaan nie, maar ook onderling tussen leerders. Dit moet tyd gegun word om te ontwikkel sodat elkeen self die positiewe uitwerking daarvan kan beleef. Alhoewel die hele proses nie geforseer kan word nie, moet die onderwyser tog doelbewus sekere aksies neem, soos om verjaarsdae te onthou, vordering te prys en bedag te wees op leerders se emosionele toestand. Klasaktiwiteite moet so gekies word dat dit nie onnodige ontwrigting veroorsaak nie. 'n Balans moet gehandhaaf word tussen spontane optrede, interessante aktiwiteite en orde in die klaskamer. Nie so maklik as wat dit klink nie!
Ons moet ook besef dat "mindfulness" nie noodwendig iets is wat tuis versterk word nie. Om vanaf die rusbank voor die televisie kanale te wissel is eenvoudig vir te veel mense 'n daaglikse aktiwiteit. Ouers wat tuiskom na 'n lang vermoeiende dag by die werk wil gewoonlik net "afskakel".
"Mindfulness" is soveel meer as net 'n eienskap wat ons skooldag beter maak. Dis 'n noodsaaklike kwaliteit vir sukses op akdemiese sowel as sosiale gebied - dit gee betekenis aan ons as mense.
Monday, 14 March 2016
Wednesday, 9 March 2016
Selfgerigte Afstand Onderrig
My bodily hexus is besig om te kantel soos wat ek tans worstel "to decodify the code". My "beingness" is ook nie meer wat dit moet wees nie. Elke keer as ek hoor van "embeddedness" dan dink ek aan my sagte, warm bed wat my bly ontwyk. Ek is tans 'n goeie kandidaat vir 'n meestersgraad in Geestes(versteurings)wetenskappe. Ek het nie meer 'n sosiale lewe nie, so ek vermoed "social justice" geskied ook nie meer nie. Behalwe vir Google, het ek darem twee nuwe vriende bygekry - Bourdieu en Bernstein. Ek is seker ons gaan nog 'n lang pad stap.
Soos die deursnee NOS student, is my reserwes op die stadium redelik laag. Klasbywoning (of eerder die gebrek daaraan) van groot groep studente getuig daarvan. Des te meer het die onderwerp van "Tech-mediated self-directed distance learning" my geinteresseer. Dink net, ek kan by die huis bly en werk wanneer dit my pas!
Hoe meer ek egter daarooor gedink het die afgelope week, hoe minder aanloklik het dit geklink. Ek wil graag deel wees van hierdie "deeply social act" wat hulle leer noem. Ons weet almal dat dit nie die kennis is wat ons op skool vergader het wat ons na baie jare bybly nie, maar dit wat rondom dit gebeur het. Ons onthou die sorgsame onderwyser, die hanswors in die klas, die netbaltoer en ook minder goeie ervarings. Ons onthou dit nie omdat dit noodwendig besonder lekker of besonder slegte ervarings was nie, maar omdat ons elke keer iets daaruit geleer het.
Dit is inderdaad so dat die tradisionele rolle van onderwyser en leerling ons in 'n mate beperk, maar om verder afstand te bring tussen onderwyser en leerling in die geval van selfgerigte onderrig gaan nie die probleem oplos nie. Dit is net so waar dat die aard van die vakinhoud dikwels verantwoordelik is vir die hierdie tradisionele rolle. Die onderwyser word te dikwels gesien (deur homself en die leerder) as die een wat bloot inligting oordra aan die leerder. Daar moet eerder gekyk word om die inhoud van vakke so aan te pas sodat dit interaksie tussen leerder en onderwyser bevorder.
As gevolg van die komplekse ontwikkelingsfase waarin adolessente hulle bevind, is daar baie min van hulle wie regtig weet wat hulle belangstellingsveld is - tot so 'n mate dat hulle 'n loopbaan daarvan wil maak. Die gevaar van selfgerigte afstand onderrig is dat leerders net fokus op die veld wat hom of haar op daardie stadium interesseer, en kennis van en blootstelling aan ander vakrigtings gaan verlore.
Dit kan ook meebring dat die leerder se leer afhang van sy toegang tot tegnologiese middele en sy vaardigheid in die gebruik daarvan.
Afstand onderrig skep natuurlik wonderlike moontlikhede vir afgelee gebiede, leerders met spesiale behoeftes en gesinne wat baie reis. Op hierdie gebied kan daar in ons land nog baie gedoen word en staan digitale pedagogie nog in sy kinderskoene en hoop ek dat dit in die nabye toekoms baie meer aandag sal kry. Dit beteken egter soveel meer as om 'n klomp tablette by 'n plattelandse skool af te lewer. Die konsep van die leerder-onderwyser en onderwyser-leerder kan hier baie goed benut word.
Solank as wat ons die taal van die leerder praat en nie so "embedded" raak in ons eie "pedagogies" dat ons struikel oor "perniciously encroaching boondoggles" nie.
Soos die deursnee NOS student, is my reserwes op die stadium redelik laag. Klasbywoning (of eerder die gebrek daaraan) van groot groep studente getuig daarvan. Des te meer het die onderwerp van "Tech-mediated self-directed distance learning" my geinteresseer. Dink net, ek kan by die huis bly en werk wanneer dit my pas!
Hoe meer ek egter daarooor gedink het die afgelope week, hoe minder aanloklik het dit geklink. Ek wil graag deel wees van hierdie "deeply social act" wat hulle leer noem. Ons weet almal dat dit nie die kennis is wat ons op skool vergader het wat ons na baie jare bybly nie, maar dit wat rondom dit gebeur het. Ons onthou die sorgsame onderwyser, die hanswors in die klas, die netbaltoer en ook minder goeie ervarings. Ons onthou dit nie omdat dit noodwendig besonder lekker of besonder slegte ervarings was nie, maar omdat ons elke keer iets daaruit geleer het.
Dit is inderdaad so dat die tradisionele rolle van onderwyser en leerling ons in 'n mate beperk, maar om verder afstand te bring tussen onderwyser en leerling in die geval van selfgerigte onderrig gaan nie die probleem oplos nie. Dit is net so waar dat die aard van die vakinhoud dikwels verantwoordelik is vir die hierdie tradisionele rolle. Die onderwyser word te dikwels gesien (deur homself en die leerder) as die een wat bloot inligting oordra aan die leerder. Daar moet eerder gekyk word om die inhoud van vakke so aan te pas sodat dit interaksie tussen leerder en onderwyser bevorder.
As gevolg van die komplekse ontwikkelingsfase waarin adolessente hulle bevind, is daar baie min van hulle wie regtig weet wat hulle belangstellingsveld is - tot so 'n mate dat hulle 'n loopbaan daarvan wil maak. Die gevaar van selfgerigte afstand onderrig is dat leerders net fokus op die veld wat hom of haar op daardie stadium interesseer, en kennis van en blootstelling aan ander vakrigtings gaan verlore.
Dit kan ook meebring dat die leerder se leer afhang van sy toegang tot tegnologiese middele en sy vaardigheid in die gebruik daarvan.
Afstand onderrig skep natuurlik wonderlike moontlikhede vir afgelee gebiede, leerders met spesiale behoeftes en gesinne wat baie reis. Op hierdie gebied kan daar in ons land nog baie gedoen word en staan digitale pedagogie nog in sy kinderskoene en hoop ek dat dit in die nabye toekoms baie meer aandag sal kry. Dit beteken egter soveel meer as om 'n klomp tablette by 'n plattelandse skool af te lewer. Die konsep van die leerder-onderwyser en onderwyser-leerder kan hier baie goed benut word.
Solank as wat ons die taal van die leerder praat en nie so "embedded" raak in ons eie "pedagogies" dat ons struikel oor "perniciously encroaching boondoggles" nie.
Tuesday, 1 March 2016
Kinderspeletjies
Kinderspeletjies
Die moontlikhede is net eindeloos. Dit was my gedagte terwyl ek die skrywes van Davis en Provenzano gelees het. Vindingryke onderwysers wat alle moontlike hulpmiddele aanwend om die leerervaring te bevorder - in hierdie geval sosiale media.
Soos tereg verwys word in die skrywes het sosiale media al groot manne laat val (en opstaan) en word dit in dieselfde asem genoem as daar bespiegel word oor Wêreldoorloë en terrorisme. Dit gee nuwe dimensie aan maatskappye se manier van besigheid doen. Vir Jan Alleman is dit deel van sy sosiale lewe. Die hele phenomeen van sosiale media is die onderwerp van baie navorsing en word gereeld gedebatteer op verskeie vlakke binne verskillende dissiplines.
Tog, vir die gemiddelde tiener is dit doodeenvoudig iets wat deel is van sy lewe. Hy dink nie eers te veel daaroor nie - hy gebruik dit bloot op 'n daaglikse (uurlikse?) basis. Dit sou dus onwys wees om dit te verban uit die klaskamer, en eerder sin maak om te leer hoe om dit reg aan te wend.
Dit skep 'n uitstekende geleentheid vir leerders om dit wat in hulle gedagtes is, om te skakel in woorde en dit so met ander te deel. Dit leer hulle om gedagtes te verwoord ('n noodsaaklike vaardigheid vir enige beroep en goeie menseverhoudings) en dit skep 'n platvorm vir die leerder wat dalk nie so maklik in die klas sal opstaan en praat nie.
Dit gebeur dikwels met probleemoplossing in wiskunde dat jou brein net "vashaak" - dikwels weens onderliggende angstigheid of iets wat dalk net op daardie oomblik jou konsentrasie belemmer. Sosiale media gee dus vir almal die geleentheid om op hul eie tyd die probleem te oordink en terugvoer te gee - lank nadat die klas verdaag het. Dit gee leerders ook die geleentheid om vrae te vra terwyl hulle besig is met huiswerk en sodoende tyd meer produktief te gebruik.
Dit het ook die voordeel dat dit leerders meer oplettend kan maak rakende hul omgewing. Leerders sal bewustelik of onbewustelik op soek wees na iets wat in verband gebring kan word met die dag se les om dit sodoende op sosiale media te deel. Dit lei feitlik altyd tot positiewe terugvoer - en almal hou van 'n "Like"!
Dit bring my ook by die volgende punt: die internet en selfs sosiale media kan so maklik 'n gevoel skep van annonimiteit -om kontak te hê met mense wat jy nie regtig ken nie. Deur sosiale media in klasverband te gebruik, skep jy 'n gevoel van "behoort aan" (belonging) en die terugvoer wat ontvang word, dien as verdere aansporing. Al is dit net om te weet iemand anders sukkel ook met die somme!
Dit is duidelik dat beide Davis en Provenzano baie positief is oor die gebruik van sosiale media in die klaskamer. Min word egter gesê oor die moontlike nadele, maar ek dink nie dis omdat hulle onbewus is daarvan nie. Die nadele is daar wel, maar dit is dalk 'n gesprek vir 'n ander dag. Die situasie sal ook effens verskil binne die Suid-Afrikaanse konteks met sy eiesoortige uitdagings, maar dis net meer rede vir ons as toekomstige onderwysers om bewus te wees van al die moontlikhede.
Ek deel die skrywers se gevoel dat ons deur sosiale media die klaskamer se mure afbreek en so die leerproses na buite neem. Ek sien dit ook as 'n ideale geleentheid om 'n paar waardevolle lesse te leer: soos om te dink voor jy praat (veral as dit op skrif is), om mekaar te respekteer en om verantwoordelik om te gaan met sosiale media en dalk - net dalk - red ons die wêreld van nog 'n oorlog.
Die moontlikhede is net eindeloos. Dit was my gedagte terwyl ek die skrywes van Davis en Provenzano gelees het. Vindingryke onderwysers wat alle moontlike hulpmiddele aanwend om die leerervaring te bevorder - in hierdie geval sosiale media.
Soos tereg verwys word in die skrywes het sosiale media al groot manne laat val (en opstaan) en word dit in dieselfde asem genoem as daar bespiegel word oor Wêreldoorloë en terrorisme. Dit gee nuwe dimensie aan maatskappye se manier van besigheid doen. Vir Jan Alleman is dit deel van sy sosiale lewe. Die hele phenomeen van sosiale media is die onderwerp van baie navorsing en word gereeld gedebatteer op verskeie vlakke binne verskillende dissiplines.
Tog, vir die gemiddelde tiener is dit doodeenvoudig iets wat deel is van sy lewe. Hy dink nie eers te veel daaroor nie - hy gebruik dit bloot op 'n daaglikse (uurlikse?) basis. Dit sou dus onwys wees om dit te verban uit die klaskamer, en eerder sin maak om te leer hoe om dit reg aan te wend.
Dit skep 'n uitstekende geleentheid vir leerders om dit wat in hulle gedagtes is, om te skakel in woorde en dit so met ander te deel. Dit leer hulle om gedagtes te verwoord ('n noodsaaklike vaardigheid vir enige beroep en goeie menseverhoudings) en dit skep 'n platvorm vir die leerder wat dalk nie so maklik in die klas sal opstaan en praat nie.
Dit gebeur dikwels met probleemoplossing in wiskunde dat jou brein net "vashaak" - dikwels weens onderliggende angstigheid of iets wat dalk net op daardie oomblik jou konsentrasie belemmer. Sosiale media gee dus vir almal die geleentheid om op hul eie tyd die probleem te oordink en terugvoer te gee - lank nadat die klas verdaag het. Dit gee leerders ook die geleentheid om vrae te vra terwyl hulle besig is met huiswerk en sodoende tyd meer produktief te gebruik.
Dit het ook die voordeel dat dit leerders meer oplettend kan maak rakende hul omgewing. Leerders sal bewustelik of onbewustelik op soek wees na iets wat in verband gebring kan word met die dag se les om dit sodoende op sosiale media te deel. Dit lei feitlik altyd tot positiewe terugvoer - en almal hou van 'n "Like"!
Dit bring my ook by die volgende punt: die internet en selfs sosiale media kan so maklik 'n gevoel skep van annonimiteit -om kontak te hê met mense wat jy nie regtig ken nie. Deur sosiale media in klasverband te gebruik, skep jy 'n gevoel van "behoort aan" (belonging) en die terugvoer wat ontvang word, dien as verdere aansporing. Al is dit net om te weet iemand anders sukkel ook met die somme!
Dit is duidelik dat beide Davis en Provenzano baie positief is oor die gebruik van sosiale media in die klaskamer. Min word egter gesê oor die moontlike nadele, maar ek dink nie dis omdat hulle onbewus is daarvan nie. Die nadele is daar wel, maar dit is dalk 'n gesprek vir 'n ander dag. Die situasie sal ook effens verskil binne die Suid-Afrikaanse konteks met sy eiesoortige uitdagings, maar dis net meer rede vir ons as toekomstige onderwysers om bewus te wees van al die moontlikhede.
Ek deel die skrywers se gevoel dat ons deur sosiale media die klaskamer se mure afbreek en so die leerproses na buite neem. Ek sien dit ook as 'n ideale geleentheid om 'n paar waardevolle lesse te leer: soos om te dink voor jy praat (veral as dit op skrif is), om mekaar te respekteer en om verantwoordelik om te gaan met sosiale media en dalk - net dalk - red ons die wêreld van nog 'n oorlog.
Subscribe to:
Posts (Atom)